خوان نوروزی میبایست رنگین تر از دیگر خوان ها باشد و دارای انواع خوراکی ها.این خوان بر پایه عدد 7  استوار است که بعضی میگویند به ایین میترا یا مهر بر میگردد که انسان باید 7 مرحله را رد کند تا به مقام عالی و اسمانی برسد و این پیش از زرتشت وجود داشته است.بعضی میگویند در ایران باستان عدد7 رایج بوده است مانند 7 اسمان,7 دریا,7 گیاه و.... .همچنین گفته میشود که بر اساس تعداد امشاپسندان(نگهبانان مقدس) که انها نیز 7 تن هستند(اهورامزدا(به معنى سرور دانا)،هومن (انديشه نيك ) ، ارديبهشت (پاكى وراستى )، شهريور (شهريارى آرزو شده با كشور جاودانى )، سپندارمزد (عشق و پارسايى ) ، خرداد (رسايى و كمال ) و امرداد (نگهبان گياهان)).

در مورد 7سین بعضی میگویند که ان هفت شین بوده است متشکل از شمع(روشنی),شراب(شادی),شیرینی(شاد کامی),شهد(عسل),شربت(زلالی و پاکی),شمشاد(سبزی و جاودانگی) وشقایق یا شاخه نبات که تا زمان ساسانیان رایج بوده است و با ورود اسلام و سقوط ساسانیان به دلیل حرام بودن شراب و به دلیل حفظ ایین خود هم خانواده شراب یعنی سرکه را انتخاب و جایگزین کردن و اینگونه از هفت شین به 7 سین تغییر کرد.بعضی میگویند ابتدا 7 چین بوده است به این علت که این نماد ها را روی ظرف هایی میچیدن که از کشور چین وارد میشد و به نام چینی معروف بوده اند که بعدها به سینی(شاید به علت تعریب یا گویشی خاص) تبدیل شد.به هرحال خوراکی های 7 گانه ای روی خوان قرار میدهند که از قرار زیر هستند:

1.سمنو: نماد زايش و بارورى گياهان است و از جوانه هاى تازه رسيده گندم تهيه مى شود.

2.سيب: هم نماد بارورى است و زايش. درگذشته سيب را درخم هاى ويژه اى نگهدارى مى كردند و قبل از نوروز به همديگر هديه مى دادند.

مى گويند كه سيب با زايش هم نسبت دارد، بدين صورت كه اغلب درويشى سيبى را از وسط نصف مى كرد و نيمى از آن را به زن و نيم ديگر را به شوهر مى داد و به اين ترتيب مرد از عقيم بودن و زن از نازايى رها مى شد.

3.سنجد: نماد عشق و دلباختگى است و از مقدمات اصلى تولدو زايندگى. عده اى عقيده دارند كه بوى برگ و شكوفه درخت سنجد محرك عشق است!

4 .سبزه: نماد شادابى و سرسبزى و نشانگر زندگى بشر و پيوند او با طبيعت است.

5 و6.سرکه و سیر: نماد چاشنی و محرک شادی در زندگی

7.سکه:نمادی از امشاپسند شهریور(نگهبان فلزات) به نیت برکت و درامد زیاد

به غیر از این نمادها و میوه ها اجزای دیگری نیز بر سفره گذاشته میشود مانند تخم مرغ(نماد زایش و افرینش),اینه(نماد روشنایی) و اب و ماهی(نشانه برکت در زندگی).

شاخه هاى سرو، دانه هاى انار، گل بيدمشك، شير نارنج، نان و پنير، شمعدان و... را هم مى توان جزو اجزاى ديگر سفره هفت سين دانست.كتاب مقدس هم يكى از پايه هاى اصلى خوان نوروزى است وهرخانواده اى به تناسب مذهب خود، كتاب مقدسى را كه قبول دارد بر سفره مى گذارد.

بیشتر بدانید:

غیر از جشن نوروز جشنهای زیر نیز در ایران باستان برگزار میشده است که اکنون نیز زرتشتیان انرا به پا میدارند.

فروردین:روز ششم زادروز زرتشت,هفدهم روز سروش یا ایزد فرمانبری از اهورامزدا و نوزدهم روز فروردینگان

اردیبهشتگان:روز سوم اردیبهشت روز ایزد موکل بر اتش

خردادگان:ششم خرداد روز بزرگداشت ایزد نگاهبان اب

تیرگان:روز سیزدهم تیر بزرگداشت تیراندازی ارش

امردادگان:در بزرگداشت ایزد نگاهبان گیاه

شهریورگان:چهارم شهریور از جشنهای اتش در شکرگذاری از اهورامزدا

مهرگان:شانزدهم مهر بزرگداشت ایزد مهر

ابانگان:دهم ابان در ستایش اب

اذرگان:ایینهایی برای اتش و بهار

یلدا:در شب نخستین روز دی(تولد خورشید)

دیگان:اولین روزش جشن خرم روز

بهمنگان:خوردن و اشامیدن دسته جمعی

سده:روز پنجم بهمن,پیدایش اتش

اسپند مذگان:روز بیست و نهم بهمن,روز جشن زمین و گرامیداشت عشق(روز عشاق که در کشور ما خیلی دیرینه تر از والنتاین بوده است)

اسفند:روز پنجم بزرگداشت ایزد بانوی ایرانیان,عید زنان

در اخرین 4 شنبه سال اتشی برپا میکردن,دور ان حلقه میزدن,خدا را نیایش و شکرگذاری میکردن,پس از ان وارد اتشکده میشدن,جشن میگرفتن,پایکوبی میکردن,میخوردن و مینوشیدن